Wanneer je met enige regelmaat bij ritten en rally’s bij de eerste 10 behoort, zakt je behoorlijk de broek af wanneer de GOG 2002-uitslag je in de onderste regionen heeft doen belanden en dat verdient uiteraard een nadere uitleg.

’s Ochtends rond 08.00 uur verscheen ik met mijn bolide bij de villa van mijn vriend en co-piloot Gerrit, in de wandelgangen ook wel Handige Harry genoemd. Hij was er ogenschijnlijk klaar voor en uitgezwaaid door zijn gade vertrokken wij naar de Grote Markt in Groningen. Aldaar konden wij, zoals vanouds, weer een aantal bekenden de hand schudden, waarna wij ons begaven naar de afdeling registratie. Nadat zorgvuldig werd gecontroleerd of het inschrijfgeld wel was voldaan, konden de startbescheiden in ontvangst worden genomen, alsmede de puut met verrassingen. Niets mis met de puut, maar de smok van de uitreikster deed mij minstens zoveel, mede omdat deze niet voor iedere deelnemer is weggelegd en zo hoort het ook.

Na deze intro dient er uiteraard iets te volgen over de rally an sich en deze had voor HH en mij een dramatisch verloop. Reeds bij de start merkte ik op dat wij niet waren voorzien van een digitale wekker om de eerste tijdproef te kunnen beheersen, maar een kniesoor die daar op let. De stempelpost Boltendal Veendam namen wij vervolgens met zoete monden en wisten daarna ook nog enige letters op te noteren die op rallybordjes langs de route waren aangebracht. Eenmaal geconfronteerd met de blinde kaart, ging alles fout. HH had zijn vergrootglas ook nog eens vergeten en het leesgedeelte van mijn eigenste Hans Anders kon ook geen enkele positieve bijdrage leveren.

Aangezien we gewend zijn aan de spreekwoordelijk voortreffelijke lunch en de krappe ons nog ter beschikking staande tijd, besloten HH en ik rechtstreeks te gaan voor het bord Oldenburg en aldus geschiedde. Bij aankomst op de parkplatz vertrokken de eerste deelnemers al weer voor het tweede gedeelte, hetgeen ons niet heeft ontmoedigd om toch in alle rust te fourageren. Bij de herstart ontbrak de digitale wekker uiteraard weer, maar dit terzijde.

Het zou te ver voeren u kond te doen over onze belevenissen in de fehnen van onze Oosterburen. Wederom gingen wij prachtig de mist in. Rond 16.30 uur hadden wij nog geen enkel zicht op Bunde, waarop ik HH voorstelde maar te gaan voor een rechtstreekse rit naar de finish, teneinde alsnog te worden geclassificeerd en morrend gaf hij uiteindelijk toe. Uiteindelijk arriveerden wij rond 18.45 weer in Stad en konden de hand van de Ritmeester schudden en na ons volgden nog enkele verdwaalden……

Desalniettemin was een prachtige dag en we nemen een volgende keer revanche.

J. Smit (startnummer 41)

  • Archief