Dineke Mulder heeft voor haar opleiding journalistiek een reportage gemaakt over de VLV 2017. Deze wilden we u niet onthouden. Oh ja, en de beoordeling door de docent was goed…

Er gaat in de maanden mei en juni geen weekend voorbij of ergens wordt een historische autorally verreden.
Wat is toch de charme van het rallyrijden?
En is het rijden in oldtimers uit het oogpunt van het milieu nog wel te verantwoorden?

Dick van Dijk, voorzitter van de Noordelijke Oldtimer Promotie (NOP), kan er vast meer van vertellen. Vandaag is hij te vinden bij “zijn” Veendam-Leer-Veendamrally.

Veendam: stilte voor de storm

Zaterdag 20 mei. 8.00 uur ’s morgens. Er hangt een bijzonder, haast surrealistisch sfeertje in de Kerkstraat van Veendam. Haaks op de winkelpanden staan, stil en verlaten, tientallen klassieke auto’s met de koplampen naar de weg gericht. Het ochtendzonnetje laat de bolides glanzen. De chauffeurs en hun passagiers zitten op dat moment nog in Hotel Parkzicht voor de briefing. Niet veel later stromen de, overwegend oudere en mannelijke, deelnemers naar buiten. Een groot aantal heeft een plastic tasje onder de arm geklemd. Als de schildjes zijn bevestigd en de nummerstickers geplakt, kan de Veendam-Leer-Veendam-rally beginnen. Wachten op het startsein doet ieder op zijn eigen manier. Sommigen zijn in gedachten verzonken, anderen maken een praatje of wat foto’s. Her en der wordt nog gepoetst of het routeboek bestudeerd. Een enkeling kijkt onder de motorkap. Dan mogen de eerste startnummers zich gaan opstellen. Opgewonden gezichten, startende auto’s, geronk en gepruttel. De geur van olie en benzine. Klokslag 9.00 uur: dan gaat het los. Ritmeester Dick van Dijk hanteert een strak tijdsregime.

Een echte rally

“Ja, daar komt een verwoed rallyrijder met zijn Austin Healey.,” schalt de stem van van Dijk over het Museumplein.. “Hoor dat geluid eens. Eens kijken welke tijd er wordt neergezet: …8.39. Jammer, nèt iets te langzaam.” Nog maar pas begonnen en startnummer 34 heeft de eerste strafpunten al op zak.
De rally begint met een tijdproef waarbij een afstand in een bepaalde tijd moet worden gereden en dat blijkt beslist geen gemakkelijke opgave. Dick van Dijk, initiatiefnemer en al voor de 14e keer ritmeester van de Veendam-Leer-Veendam rally, vindt dat zoiets beslist niet mag ontbreken in een echte rally. Van Dijk heeft het niet zo op tourritten die zich rally noemen, maar meer optochten zijn. “Ze rijden gewoon maar wat achter elkaar aan.” Van Dijk houdt van een beetje uitdaging.
Een toeschouwster zegt dat zij en haar man juist om die reden niet meer meedoen aan de VLV-rally.  “Het was op een gegeven moment gewoon niet leuk meer.” Ze moesten er met hun klassieker, een oude Singer Le Mans, tegen rijden om op tijd binnen te zijn. “We hadden niet eens tijd voor een koffiestop. We doen nu mee met de 11-stedenrally. Dat is veel relaxter!” Voor Dick van Dijk is er pas sprake van een rally als er een wedstrijdelement in zit. Hij legt uit: “Dit kan een tijdproef zijn, zoals bij de start, maar ook een regelmatigheidstraject.” De deelnemers moeten dan een deel van de route met een vooraf gegeven gemiddelde snelheid rijden. Dat klinkt gemakkelijker dan het is en afwijkingen in de tijd leveren onverbiddelijk strafpunten op. Langs de route bevinden zich zichtbare en onzichtbare controleposten of stempelposten die je natuurlijk niet mag missen. En alles moet ook nog eens binnen een bepaalde tijd, want anders zijn de posten alweer gesloten. Alsof dit allemaal nog niet lastig genoeg is, zet Dick de deelnemers ook nog graag even op het verkeerde been, zodat ze fout rijden. Het zijn de bekende “instinkertjes,“ zijn specialiteit.
Dhr. Luten (62) uit Oosternieland, doet juist om die grapjes zo graag mee aan de VLV-rally. Al voor de 10e keer is hij present in Veendam. Met zijn Morris Minor Tourer uit 1951 rijdt hij vaker rally’s, maar deze kan hij het meest waarderen.
“Ik wil zoveel mogelijk mensen laten kennismaken en genieten van het rally rijden,” aldus de organisator. Toch is inmiddels duidelijk dat een echte rally niet onderschat moet worden. Op de vraag wat het meedoen aan een dergelijk evenement zo aantrekkelijk maakt, is Dick duidelijk: “Het is heel simpel: je vindt het leuk of niet.” Hij vertelt: “De meeste mensen doen vaker mee, maar er zijn er ook die je maar 1 keer ziet. Als je geestelijk wat lui bent aangelegd, dan is de VLV- rally absoluut niet geschikt.”
Volgens Dick is het zo dat wie vaker aan rally’s meedoet, er steeds handiger in wordt. Chauffeur en navigator, samen “equipe” genoemd, raken beter op elkaar ingespeeld. Vooral de rol van navigator is van belang omdat deze het routeboek goed moet volgen en duidelijke instructies moet geven.

Historisch

De VLV is een historische rally. Er wordt dus een leeftijdsgrens gesteld aan de auto’s die mee mogen doen. Een klassieke auto is officieel een auto die minstens 30 jaar oud is. Veendam-Leer-Veendam hanteert een iets andere norm: alleen auto’s met een bouwjaar t/m 1979 mogen meedoen. “We willen niet van die GTI-tjes met “petten” erin, snap je?” De VLV-rally hanteert 3 leeftijdsgroepen: klasse A (bouwjaar tot 1945), B (1945 tot 1970) en C (1970 t/m 1979). De meeste deelnemers hebben een auto die in categorie C valt.
Toch lijken er ook enkele nieuwere auto’s mee te doen. De felrode Morgan van Dhr. van Duinen (71) uit Veendam, lijkt jonger dan de gehanteerde norm. “Dat klopt helemaal. Mijn auto is van 1997”, zegt de trotse eigenaar. “Ik word gedoogd omdat dit model nog precies hetzelfde is gebleven als vroeger.” Omdat de auto buiten de categorieën valt, dingt hij niet mee naar de prijzen, maar daar is het dhr. van Duinen ook beslist niet om te doen. “Ik woon vlakbij de start-finishplek en ik wilde zo graag een keer meedoen.” Een blik op de deelnemerslijst laat zien dat veel rijders uit Veendam en omgeving komen.

Jongensdroom

“Zeiden ze dat echt?” Organisator van Dijk lacht hardop als hij hoort dat geen van de gevraagde equipes aangeeft mee te doen voor de prijzen. “Nou, ondertussen zijn ze wel fanatiek hoor! Natuurlijk willen ze winnen. Het blijven wel kerels, hè?” Voor de fam. Klok uit Veendam met de glanzend zwarte Mercedes 450 SL is het toch echt alleen maar: “Genieten.“ Ze doen vandaag voor de 5e keer mee. “De route vinden we ook altijd erg mooi.“ Tijd voor andere rally’s hebben ze niet maar met de VLV zijn ze er altijd bij. Ook dhr. Schilt uit Winsum met zijn babyblauwe Alfa Romeo Giulia uit 1970, doet samen met bijrijder dhr. Hulshof slechts mee voor het plezier. “Wij houden gewoon van de auto’s uit de jaren ’50 en ’60, de auto’s van onze jeugd.” Is het dan toch die bekende jongensdroom? Ook bij dhr. Driest (56) uit Sappemeer, eigenaar van een diepblauwe Matra Murena S uit 1984,  is enig jeugdsentiment te bespeuren. “Als kind was ik al erg onder de indruk van de mooie lijnen van de Matra Bagheera. Mijn Murena is dan wel de opvolger, maar heeft als voordeel dat hij minder roestgevoelig is.”

Dure hobby of  investering

“Rijden met deze auto is iedere keer weer een feestje,”  zegt de trotse Matra-bezitter. “En ik heb altijd veel bekijks. De meeste mensen kennen dit merk niet”. Toch geeft hij toe ook wel eens te hebben overwogen de auto “een flinke schop te geven.” Er is de laatste jaren veel kostbaar onderhoud aan geweest. Voor reparaties gaat hij helemaal naar Leerdam omdat daar een Matra-specialist zit. “Soms ben ik daar helemaal klaar mee.’
Andere deelnemers hoor je niet klagen over het onderhoud. Zo heeft dhr. Folkersma (54) uit Zuidbroek zijn Citroen Pallas DS 23 uit 1973 alleen aan de buitenkant wat opgeknapt. “Motorisch is de auto helemaal OK.” Organisator van Dijk is van mening dat het hebben en onderhouden van een klassieke auto geen dure hobby is. “Je moet wel aan de bovenkant van de markt gaan zitten. Anders ga  je “over-restaureren.” Je doet er dan teveel aan en dat geld krijg je er niet weer uit. Een klassieker is juist een hele goede investering op dit moment. Het levert meer op dan een spaarrekening bij de bank.”

Mobiel erfgoed

Als we de opgetogen gezichten van de deelnemers zien, dan lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Maar is het aanschaffen van een klassieker echt nog wel zo aantrekkelijk? Achter de schermen zagen milieugroeperingen en de overheid driftig aan de poten van deze geliefde hobby. In het wegenbelastingvoordeel voor oldtimers is sinds 2014 al flink gesnoeid. Ondertussen worden er in grote steden maatregelen bedacht om oudere auto’s te weren en zo de uitstoot van fijnstof te reduceren. Er zijn daarentegen ook groeperingen die zich inzetten om de wegenbelasting maatregel aan te passen of zelfs weer helemaal terug te draaien. Zo heeft Stichting Autobelangen de afgelopen week nog een concreet voorstel tot wetswijziging gedaan. Zij pleit voor een algemeen, laag, oldtimertarief voor auto’s vanaf de leeftijd van 30 jaar en wil hiermee het bestaan en het ontstaan van ons cultureel mobiel erfgoed waarborgen.
Het is dus afwachten welke kant het opgaat met het nieuwe kabinet.
Dhr. van Dijk kan zich niet zo druk maken om de uitstoot van oldtimers. Deze groep auto’s rijdt volgens hem maar zo weinig kilometers dat het aanpakken ervan niet loont. “Het is niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat.”

Leer

“Guck doch mal.” Een bejaarde mevrouw parkeert haar scootmobiel evenwijdig aan een klassieker en gluurt nieuwsgierig door het raampje van een Austin 7 Ruby uit 1938.Terwijl haar gezelschap al richting winkelstraat loopt, maakt zij nog even een vertederend rondje om de oldtimer.
De oudste auto’s vertrokken als eerste vanuit Veendam en arriveren vanaf 11.30 druppelsgewijs op het plein in Leer (Duitsland). Opvallend is dat vooral de oudere garde geïnteresseerd blijft kijken.
“Die wordt zeker nog op turf gestookt,” lacht een Nederlandse fotograaf.  Er waggelt en pruttelt een nieuwe binnenkomer het plein op. Het Fordje wordt behendig tussen 2 andere oudjes ingeparkeerd. Een hoogbejaarde man stapt uit. “Daar heb je de oudste deelnemer met de oudste auto,” zegt iemand uit het publiek. “Dat klopt, maar ik ben nog ouder dan mijn auto,”  reageert de oude man gevat. Dhr. Panman is 87 jaar en rijdt in een A-Ford Tudor uit 1930. Zijn zoon navigeert. “Pa kijkt het hele jaar naar deze dag uit.” Meedoen aan andere rally’s is er niet bij. Hij woont in Veendam en dat verklaart de keuze voor deze rit. Het is de 5e keer dat hij meedoet en zolang hij gezond blijft, is hij van de partij. “Op de snelweg reden we net 65 mijl. Ik wist niet eens dat ie zo hard kon,” zegt de oude man zichtbaar verrast, terwijl hij zijn voorhoofd afveegt met een zakdoek. Vervolgens loopt hij richting terras waar Dick van Dijk de deelnemers opvangt. Er is tijd om wat te eten en even weer op adem te komen.
Volgens van Dijk ligt de gemiddelde leeftijd bij de VLV vrij hoog, maar is dat een algemeen verschijnsel bij historische rally’s. Oudere mensen houden blijkbaar van oudere auto’s. We zien ook dat de jongeren die meedoen, over het algemeen in de nieuwere klassiekers, de youngtimers, rijden. Het aantal deelnemers is vrij stabiel, maar het afgelopen jaar zijn er wel een paar trouwe, oudere, deelnemers overleden.

Weer terug

“Er zat een behoorlijk lastig stukje kaartlezen in Duitsland bij,” geeft van Dijk als verklaring wanneer er rond 16.00 uur nog steeds niemand over de eindstreep is gekomen. “Daar zijn er veel de mist in gegaan”.” Er staan dan al heel wat mensen, het fototoestel in de aanslag, bij de finish te wachten. Er heerst een gezellige, haast  feestelijke sfeer op het Museumplein. Om 16.15 uur zwaait de zwart-wit geblokte vlag dan eindelijk voor de eerste binnenkomer: een Austin 8 uit 1939  van equipe Egges en Roege. Al snel hobbelen er meer klassiekers het plein op. In de auto’s alleen maar vrolijke en trotse gezichten. Van Dijk maakt met de meeste deelnemers even een kort, maar persoonlijk praatje of zegt iets over de auto die passeert.
Wie er uiteindelijk zal winnen, wordt pas bekendgemaakt als de strafpunten zijn berekend van alle deelnemers. Van Dijk belooft dat dit dankzij een nieuw rekensysteem nu sneller gaat dan andere jaren.
De uiteindelijke winnaars van de verschillende categorieën zijn zichtbaar blij met hun bekers. Anderen kijken nog eens op de puntenlijst om te zien waar ze de mist in zijn gegaan. De rest zit op het terras en neemt er nog eentje op de goede afloop. Voor velen lijkt meedoen minstens zo belangrijk als winnen. De charme van het historisch rallyrijden lijkt  een mix van uitdaging en jeugdsentiment, van doel en plezier, van zien en gezien worden, van trots en toewijding. Al die passie bij elkaar brengt zoveel meer in beweging dan alleen de oldtimers…

 Laat die oudjes dus nog maar even vlammen!

Organisator Dick van Dijk spreekt achteraf van een zeer geslaagde rally. Er waren slechts 2 uitvallers en het weer kon natuurlijk niet beter.
Het doel om mensen te leren wat rally rijden is en ze er net zo van laten genieten als hijzelf altijd heeft gedaan is zo te zien meer dan behaald. Dit ligt niet alleen aan de perfecte organisatie, een goede voorbereiding en de onmisbare inzet van een dertigtal vrijwilligers. Van Dijk is in eigen persoon de grootste promotor omdat hij zichtbaar en hoorbaar geniet van iedere minuut van zijn rally!
In september gaat hij alweer bezig met de 15e editie van de Veendam-Leer-Veendamrally. Nog even, dan begint de voorpret om de instinkertjes voor de volgende keer. En hij is zeker niet de enige die zich daarop alweer verheugt…

Categories: VLV 2017

2 reacties tot nu toe.

  1. Dick van Dijk schreef:

    Die familie die verklaarde dat zij niet meer meededen omdat het zo stressig was, verklaarde na de finish aan mij dat zij bij nadere beschouwing van de aankomst van de deelnemers dat zij het komend jaar toch wel weer mee gaan doen. Het rally virus begon toch weer te kriebelen verklaarden zij aan mij.

  2. Leo Luten schreef:

    Mooi verhaal Dineke !

  • Archief